150-მანდატიან საპარლამენტო სისტემაში მსხვილი ოპოზიციური პარტიების აკრძალვის გეგმა, რომელიც მმართველმა გუნდმა 2028 წლის არჩევნებისთვის შეიმუშავა, პოლიტიკური ბაზრის სრულ მონოპოლიზაციას ნიშნავს. ეს ტაქტიკა კონკურენციას პრაქტიკულად გამორიცხავს: ძირითადი ოპონენტების საკონსტიტუციო სასამართლოს გზით გაუქმება და ველზე მხოლოდ მცირე, მართვადი სუბიექტების დატოვება მმართველი ძალისთვის პოლიტიკურ რისკებს ნულამდე ამცირებს.
ეს მიდგომა ქმნის კონკრეტულ ფინანსურ და ძალაუფლებრივ მონოპოლიას. ამომრჩეველთა ის 40-დან 50%-მდე წილი, რომელიც ტრადიციულად ალტერნატიულ ძალებს უჭერს მხარს, პოლიტიკური წარმომადგენლობისა და გადაწყვეტილებებზე გავლენის ბერკეტების გარეშე რჩება. ოპოზიციური ალიანსებისა და მსხვილი პარტიების გაუქმების შემთხვევაში, სახელმწიფო ბიუჯეტიდან პოლიტიკური სუბიექტების დასაფინანსებლად გამოყოფილი წლიური 12 მილიონი ლარი სრულად ერთ ძალასა და მის მიერ წინასწარ დამტკიცებულ სატელიტებზე გადანაწილდება. ამგვარად, მოქალაქეების გადახდილი გადასახადებით ფორმირებული ბიუჯეტი მთლიანად იმ პოლიტიკურ სტრუქტურას მოხმარდება, რომელმაც მათივე არჩევანი იურიდიულად გააუქმა.
როდესაც პარალელურად კეთდება განცხადებები არჩევნებისთვის მზადებასა და მთავარი ოპონენტების ლიკვიდაციაზე, ეს სვლის ტექნიკა მიზნად ისახავს ალტერნატივის არარსებობის კონკურენტულ გარემოდ გასაღებას. ეს ზუსტად იგივეა, რაც საცალო ვაჭრობის სექტორში ერთმა დომინანტმა კომპანიამ კანონის ძალით აკრძალოს ოთხი მსხვილი კონკურენტი ქსელი და მომხმარებელს მხოლოდ საკუთარი პროდუქტი შესთავაზოს. ბიზნესში მსგავს ქმედებას, ბაზრის ხელოვნური ჩაკეტვის გამო, ანტიმონოპოლიური უწყებები მილიონობით ლარით აჯარიმებენ. პოლიტიკურ სივრცეში კი ეს სტრატეგია მოქალაქეს ართმევს მის ერთადერთ რეალურ კაპიტალს — თავისუფალ არჩევანს.
ევროკავშირის წევრ სახელმწიფოებში პარლამენტი, როგორც წესი, 5 ან 6 დამოუკიდებელი პარტიისგან შედგება, რაც პოლიტიკურ და ეკონომიკურ ბალანსს უზრუნველყოფს. ალტერნატიული მოთამაშეების გარეშე დარჩენილი სისტემა აღარ არის არჩევნები — ეს უფრო წინასწარ გაფორმებული ექსკლუზიური კონტრაქტია. თუმცა, მსგავსი სტრატეგია პირდაპირ ადასტურებს, რომ მმართველი ძალა თავისუფალ კონკურენციაში საკუთარ პოზიციებს ვეღარ ინარჩუნებს. ნებისმიერი მონოპოლია სრულდება იქ, სადაც მომხმარებელი უარს ამბობს თავსმოხვეულ პირობებზე — ამ პოლიტიკური კონტრაქტის გაუქმების ერთადერთი მექანიზმი კვლავ იმ მოქალაქეების ხელშია, ვისი არჩევანის იურიდიულ გაუქმებასაც ეს გეგმა ემსახურება.
საქართველოს პარლამენტის დეპუტატთა განცხადებები, 2026; პოლიტიკური ფინანსების მონაცემები, 2025.
