წმინდა სინოდის წევრთა 22 ხმით, საქართველოს მართლმადიდებელმა ეკლესიამ 142-ე საჭეთმპყრობელი აირჩია. მე-14 გაფართოებულ კრებაზე, რომელსაც 1200 დელეგატი ესწრებოდა, ქვეყნის ყველაზე მაღალი ნდობის მქონე ინსტიტუციის ახალ წინამძძღოლად შიო III დამტკიცდა. კენჭისყრის პროცესი, რომელიც თითქმის ოთხ საათს გაგრძელდა, ხმების შემდეგი გადანაწილებით დასრულდა: მიტროპოლიტმა შიომ ხმების 56,4% მიიღო, მეუფე იობმა — 23%, ხოლო მეუფე გრიგოლმა — 18%.
ეკონომიკური თვალსაზრისით, საპატრიარქო წარმოადგენს სტრუქტურას, რომელიც სახელმწიფო ბიუჯეტიდან ყოველწლიურად 25 მილიონ ლარს იღებს. ეს ფინანსური რესურსი საქართველოს თითოეულ მოქალაქეზე გათვლით წელიწადში დაახლოებით 6,75 ლარს შეადგენს — იმაზე ნაკლებს, ვიდრე ერთი ფინჯანი ყავა ღირს თბილისის საშუალო დონის კაფეში. თუმცა, ამ პირდაპირ ტრანსფერზე მეტად მნიშვნელოვანია ის სოციალური კაპიტალი და ნდობის ფაქტორი, რომელსაც ეკლესია ფლობს: ბოლო ათწლეულების განმავლობაში ინსტიტუციისადმი საზოგადოებრივი ნდობის მაჩვენებელი სტაბილურად 80%-ს აღემატებოდა, რაც ნებისმიერი პოლიტიკური ორგანოს რეიტინგზე მინიმუმ სამჯერ მაღალია.
არჩევნების პროცედურული მხარე მკაცრად იყო გაწერილი 1995 წელს მიღებული დებულებით. კენჭისყრა საარჩევნო ყუთის დალუქვით დაიწყო და სამი კანდიდატის ხედვების მოსმენით გაგრძელდა. ეს ეტაპი ასრულებს 9-წლიან ციკლს, რომელიც 2017 წელს მოსაყდრის დანიშვნით დაიწყო. ინსტიტუციური მემკვიდრეობითობა ამ შემთხვევაში უზრუნველყოფს იმას, რომ ეკლესია ინარჩუნებს თავის ფუნქციას, როგორც ერთ-ერთი მსხვილი დამსაქმებელი. მის დაქვემდებარებაში არსებული ათეულობით საგანმანათლებლო და სოციალური ცენტრი ქვეყნის შიდა სოციალური ინფრასტრუქტურის ფუნდამენტური ნაწილია.
ინტრონიზაციის შემდეგ, 142-ე პატრიარქი სრულად გადაიბარებს პასუხისმგებლობას იმ მატერიალურ და სიმბოლურ აქტივებზე, რომლებიც ქვეყნის ინსტიტუციური მეხსიერების საფუძველს ქმნის. მართვის ამგვარი კონსოლიდაცია მღვდელმთავართა მიერ მიღებული გადაწყვეტილებით მიუთითებს იმაზე, რომ ინსტიტუციამ საკუთარი შიდა არჩევანი დადგენილი პროტოკოლის სრული დაცვით განახორციელა.
მონაცემები ეყრდნობა საქართველოს საპატრიარქოს მე-14 გაფართოებული კრების ოქმსა და ფინანსთა სამინისტროს საბიუჯეტო მონაცემებს.
