სტანდარტული პანდუსის მოწყობა საშუალოდ 10,000 ლარი ჯდება. დედაქალაქის 2024 წლის 1.7-მილიარდიანი ბიუჯეტის ფონზე, ეს კაპიტალური ხარჯი მთლიანი მოცულობის მხოლოდ 0.0005%-ია. თუმცა, ამ მინიმალური ინვესტიციის არარსებობის გამო, 21 წლის ბექა შონია, რომელიც დიუშენის კუნთოვანი დისტროფიით ცხოვრობს, უკვე 5 წელია საკუთარ სახლშია გამოკეტილი. მშრალი ციფრებიც კი ადასტურებს, რომ ინფრასტრუქტურული და სამედიცინო საჭიროებების იგნორირება სახელმწიფოს გაცილებით ძვირი უჯდება, ვიდრე რესურსების დროული მობილიზება.
დიუშენის სინდრომის სამკურნალო თერაპია დაავადების პროგრესირებას საშუალოდ 4-5 წლით აფერხებს. მედიკამენტების მიწოდების შეფერხება კი პირდაპირ იწვევს მძიმე და ხარჯტევადი ჰოსპიტალური სერვისების საჭიროებას. ბექა შონიას შემთხვევაში, მედიკამენტზე ხელმიუწვდომლობამ სასუნთქი კუნთების სწრაფი მოდუნება და ორმხრივი პნევმონია გამოიწვია. იაშვილის კლინიკაში ხანგრძლივი მკურნალობა, სახლის პირობებისთვის განკუთვნილი მექანიკური ვენტილაციის აპარატი (რომლის ფასი 15,000-დან 30,000 ლარამდე მერყეობს) და მუდმივი სამედიცინო მასალები ბიუჯეტისთვის ათწლეულების განმავლობაში ბევრად მძიმე ტვირთია, ვიდრე დაავადების მართვის საწყისი ღირებულება იქნებოდა.
პირდაპირი სამედიცინო ხარჯების გარდა, ქვეყნის ეკონომიკა შრომითი რესურსის მასშტაბურ დანაკარგსაც განიცდის. მძიმე პაციენტის 24-საათიანი მოვლა ნიშნავს, რომ ოჯახის მინიმუმ ერთი წევრი სრულად ეთიშება შრომის ბაზარს. სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის მონაცემებით, საქართველოში საშუალო თვიური ხელფასი 2,000 ლარს აჭარბებს. შესაბამისად, 5 წლის განმავლობაში ერთი შრომისუნარიანი ადამიანის ეკონომიკური უმოქმედობა ქვეყნისთვის დაკარგულ 120,000 ლარს და ბიუჯეტში შეუსვლელ საშემოსავლო გადასახადს ნიშნავს.
დღეს საქართველოში დიუშენის სინდრომით ათობით ბავშვი ცხოვრობს. თითოეული მათგანისთვის დროულ მკურნალობაზე უარის თქმა სისტემისთვის სამომავლოდ წარმოქმნილ მილიონობით ლარის ვალდებულებას უდრის — გადაუდებელი დახმარების, სტაციონარული მომსახურებისა და სოციალური პაკეტების სახით.
ჯანდაცვის ეკონომიკის ლოგიკა მკაცრია: როდესაც სახელმწიფო ან მუნიციპალიტეტი აუცილებელ მედიკამენტსა თუ პანდუსზე თანხის დაზოგვას ცდილობს, ის მოგვიანებით ათმაგის გადახდას აგრძელებს სარეანიმაციო მომსახურებასა თუ დაკარგულ მაკროეკონომიკურ პოტენციალში. ეს მხოლოდ ჰუმანიტარული საკითხი არ არის — ეს არაეფექტური ფინანსური მენეჯმენტია. ზარალის პრევენცია ყოველთვის უფრო იაფია, ვიდრე მისი შედეგების მართვა.
