პროგრამის Bring Kids Back UA ამოქმედებიდან დღემდე სამშობლოში 2 100 უკრაინელი ბავშვი დაბრუნდა. ქართული მასშტაბებით, ეს სამი საშუალო ზომის საჯარო სკოლის სრულ კონტინგენტს უდრის. მხოლოდ მიმდინარე წლის დასაწყისიდან რეპატრიაციის პროცესმა კიდევ 150 არასრულწლოვანი მოიცვა — რაც იმას ნიშნავს, რომ ყოველთვიურად საშუალოდ 37 ბავშვის იდენტიფიცირება და ტრანსპორტირება ხდება.
ნებისმიერი ეკონომიკისთვის ადამიანური კაპიტალი უმთავრესი აქტივია. სანამ კრემლი საერთაშორისო ასპარეზზე „ტრადიციული ღირებულებებისა“ და ოჯახის ინსტიტუტის დამცველად პოზიციონირებს, მშრალი ციფრები და რესურსების განაწილება სრულიად სხვა რეალობაზე მიუთითებს. მეზობელი სახელმწიფოს ტერიტორიიდან მოსახლეობის მასობრივი გაყვანა და მათი ახალ სისტემაში ინტეგრაცია ფედერალური ბიუჯეტიდან დიდ სატრანსპორტო, ადმინისტრაციულ და სოციალურ ხარჯებს მოითხოვს. ეს არის ადამიანური რესურსის იძულებითი აკუმულირების ბიუროკრატიული მანქანა, რომელიც ექსტრაქციული ეკონომიკური მოდელებისთვისაა დამახასიათებელი.
ამ პროცესის საპირწონედ, უკრაინა და მისი საერთაშორისო პარტნიორები იძულებულნი არიან, ალტერნატიული ლოგისტიკური ქსელი აამუშაონ. თითოეული ადამიანის იურიდიული სტატუსის დადგენა, დოკუმენტების მოძიება და საზღვარზე ფიზიკური გადაყვანა დიდ ადმინისტრაციულ რესურსს საჭიროებს. 11 მაისს ბრიუსელში დაგეგმილი საერთაშორისო კოალიციის მინისტერიალი სწორედ ამ მექანიზმის ფინანსურ და სამართლებრივ გამართვას ისახავს მიზნად, რათა ქვეყნისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანი ადამიანური პოტენციალის დაბრუნება მოხერხდეს.
პროცესის ფინანსურ და სამართლებრივ ფასს კიდევ უფრო ზრდის გაეროს ბოლო გადაწყვეტილება, რომელმაც ადამიანების იძულებითი ტრანსსასაზღვრო გადაყვანა კაცობრიობის წინააღმდეგ მიმართულ დანაშაულად მიიჩნია. უკრაინის პრეზიდენტის ადმინისტრაციისა და გაეროს ოფიციალური მონაცემებით, ეს სტატუსი პირდაპირ ეკონომიკურ გავლენას ახდენს — ის აძვირებს რუსულ საერთაშორისო ტრანზაქციებს და სანქციების რისკებს მაქსიმუმამდე ზრდის. სანამ მოსკოვი ოფიციალური პლატფორმებიდან ოჯახების მზრუნველობაზე საუბრობს, სახელმწიფო ბიუჯეტი რეალურად უცხო ქვეყნის მოქალაქეების ლოგისტიკურ მითვისებას ხმარდება.
