რუსეთის ფედერალურ ბიუჯეტს ერთი საიერიშო დრონის შესყიდვა და გაშვება საშუალოდ 50,000 აშშ დოლარი უჯდება. გასულ ღამეს ოდესის ინფრასტრუქტურის წინააღმდეგ სწორედ ასეთი აპარატები გამოიყენეს. კონტექსტისთვის: მხოლოდ ერთი ასეთი დრონის ღირებულება თბილისში 10 მცირე საწარმოს წლიურ საოპერაციო ბიუჯეტს ან 160 ტიპური ოფისის თანამშრომლის ერთთვიან ხელფასს უდრის. ამ მასშტაბის დანახარჯის მიუხედავად, ოდესაში განხორციელებული შეტევის რეალური შედეგი ნულოვანი სამხედრო ეფექტიანობაა — არცერთი სამხედრო აქტივი არ განადგურებულა.
ოდესის საქალაქო-სამხედრო ადმინისტრაციის მონაცემებით, საჰაერო ოპერაციის შედეგად მხოლოდ ერთი სასტუმროს შენობა, კერძო ავტომობილები და საცხოვრებელი სახლები დაზიანდა. დაშავდა 13 ადამიანი, რამაც ადგილობრივ ბიუჯეტს გაუთვალისწინებელი სამედიცინო და სადაზღვევო ხარჯები დააკისრა. გლობალური თავდაცვის ეკონომიკის მონაცემების ანალიზი აჩვენებს, რომ სამოქალაქო ობიექტების დასაზიანებლად ათიათასობით დოლარის ღირებულების ტექნიკის გამოყენება ლოგისტიკურად გაუმართლებელია. მაშინ, როცა ერთი დაზიანებული ავტომობილის სადაზღვევო კომპენსაცია საშუალოდ 5,000-დან 8,000 დოლარამდე მერყეობს, თავდამსხმელი მხარის საოპერაციო ხარჯი მნიშვნელოვნად აჭარბებს მიყენებულ მატერიალურ ზარალს.
ეს დისბალანსი თავდაცვის ეკონომიკის სტრუქტურულ ხარვეზზე მიუთითებს. როდესაც სისტემა მილიონობით დოლარს ხარჯავს და სანაცვლოდ მხოლოდ სამოქალაქო ობიექტების ფასადურ დაზიანებას იღებს, ეს ბიუჯეტის უკიდურესად არაეფექტურ მართვაზე მეტყველებს. მსგავსი ოპერაციები, რომლებიც მხოლოდ დაშინების მექანიზმს ემსახურება და მიზნად არასამხედრო სექტორისთვის ფინანსური ტვირთის შექმნას ისახავს, თავად ინიციატორისთვისაც მძიმე ფინანსური დანაკარგია. ეკონომიკური რესურსების ასეთი განაწილება სახელმწიფოს ფინანსურ მდგრადობას ასუსტებს. როდესაც ინვესტიციას ნულოვანი სტრატეგიული უკუგება მოაქვს, ეს წამგებიანი ბიზნესგარიგებაა, რომელსაც ნებისმიერი კვალიფიციური აუდიტორი მმართველ კომპანიას დაუწუნებდა.
