მმართველი პარტიის საპატიო თავმჯდომარის შვილის, ცოტნე ივანიშვილის ბოლოდროინდელი განცხადება პროევროპულ აქციებზე პოლიციის მხრიდან გამოვლენილი ძალადობის შესახებ, პოლიტიკური ანგარიშვალდებულების თვალსაჩინო მაგალითია — სიტუაცია, როდესაც დეკლარირებული სიტყვები და რეალური ციფრები ერთმანეთს რადიკალურად აცდენილია.
მონაცემები უტყუარია: როგორც მმართველი გუნდის ღონისძიებაზე დასმულ შეკითხვაშიც გაჟღერდა, აქციებზე ასობით მოქალაქეა ნაცემი. დღეის მდგომარეობით, ძალადობისთვის პასუხისგებაში მიცემული სამართალდამცავების რაოდენობა კი ნულის ტოლია. როდესაც ხელისუფლების წარმომადგენელი აცხადებს, რომ „გმობს ძალადობას“, რეალური შედეგების ბალანსი მაინც უცვლელი რჩება. შინაგან საქმეთა სამინისტრო, რომლის შენახვაც გადასახადის გადამხდელებს ყოველწლიურად 1.2 მილიარდ ლარზე მეტი უჯდებათ, საკუთარი მოქალაქეების წინააღმდეგ ჩადენილ უკანონობაზე პასუხისმგებლობას არ იღებს.
განცხადებაში გაჟღერებული გზავნილი, თითქოს პოლარიზაციის დასრულება მხოლოდ „საერთო ღირებულებებზე“ საუბრითაა შესაძლებელი, ხოლო ოპონენტებს „ქვეყანაში მომხდარი ცუდი მოვლენა ახარებთ“, საინფორმაციო მანიპულაციის ნაცადი ხერხია. ეს არის ხელოვნური არჩევანის წინაშე დაყენება: საზოგადოებას სთავაზობენ — ან დაეთანხმოს მმართველი ელიტის პირობებს, ან ავტომატურად მტრის ბანაკში ჩაეწეროს. ამ ილუზიის მიზანია, ხალხის ყურადღება კონკრეტული ფაქტებიდან — დაუსჯელი მოძალადეებიდან — აბსტრაქტულ ემოციურ თემებზე გადაიტანოს.
საბოლოო ჯამში, განტოლება მარტივია: მოქალაქეები გადასახადებს უსაფრთხოებისა და დასავლური განვითარებისთვის იხდიან. დემოკრატიულ სისტემაში ამომრჩეველი მთავარი დამკვეთია და გადაწყვეტილება ქვეყნის საგარეო თუ საშინაო კურსზე მხოლოდ საზოგადოებას ეკუთვნის. მცდელობა, რომ ძალადობა და ანგარიშვალდებულების არარსებობა ცარიელი პიარ-განცხადებებით შეიფუთოს, წამგებიანი გარიგებაა, რომლის ფასსაც ისევ მოქალაქეები იხდიან.
