რუსეთის საგარეო საქმეთა სამინისტრომ საქართველოსთვის საკუთარ ბაზარზე წვდომის კონკრეტული პირობა დაასახელა: ევროკავშირში ინტეგრაციაზე უარის თქმა. უწყების ოფიციალური წარმომადგენლის, მარია ზახაროვას ბოლო განცხადების თანახმად, თუ საქართველო ევროატლანტიკურ გზას აირჩევს, მოსკოვი მას „არამეგობრული ქვეყნების“ სიაში შეიყვანს და ქართულ პროდუქციას — მინერალურ წყალს, ღვინოსა და სოფლის მეურნეობის ნაწარმს — ემბარგოს დაუწესებს, პარალელურად კი ფრენებსაც დაბლოკავს. ეს არის პირდაპირი ულტიმატუმი: პოლიტიკური სუვერენიტეტის დათმობა სავაჭრო კვოტების სანაცვლოდ.
თუ ციფრებსა და ტერმინებს დავაკვირდებით, რუსული მხარე ამტკიცებს, რომ საქართველოში ყოველი მეოთხე ტურისტი რუსეთიდანაა და ბრიუსელს მესამე ქვეყნების მიმართ „ნეოკოლონიურ“ მიდგომებში ადანაშაულებს. თუმცა, როდესაც მეზობელ სახელმწიფოს ეკონომიკური შანტაჟით საგარეო პოლიტიკას კარნახობ და ამავდროულად სხვას კოლონიზატორს უწოდებ, ეს საინფორმაციო მანიპულაციის კლასიკური ნიმუშია. მოსკოვი ცდილობს შექმნას ხელოვნური მოცემულობა, თითქოს არჩევანი მხოლოდ რუსულ ბაზარსა და სრულ ეკონომიკურ კოლაფსს შორის არსებობს.
რეალური სურათი სულ სხვაგვარია: მსოფლიო ბანკის მონაცემებით, ევროკავშირი დაახლოებით 17-ტრილიონიანი (აშშ დოლარი) ეკონომიკური სივრცეა, მაშინ როცა რუსეთის მთლიანი შიდა პროდუქტი დაახლოებით 2 ტრილიონ დოლარს შეადგენს. მოსკოვი საქართველოსგან ითხოვს, უარი თქვას 8.5-ჯერ უფრო მასშტაბურ ბაზარზე ინტეგრაციაზე იმ ქვეყნის სასარგებლოდ, რომელიც ვაჭრობას პოლიტიკურ იარაღად იყენებს. როდესაც ერთ მყიდველს შეუძლია ერთი პოლიტიკური გადაწყვეტილებით შენი საექსპორტო ინდუსტრია გააჩეროს, ეს პარტნიორობა აღარაა. ეს ეკონომიკური დამოკიდებულებაა. ქვეყნის რეალური დამოუკიდებლობა სწორედ ბაზრების დივერსიფიკაციასა და იმ რისკების გაბათილებაზე გადის, სადაც უცხო ქვეყნის მთავრობას ეროვნული არჩევანის შეზღუდვა სავაჭრო ემბარგოთი აღარ შეეძლება.
