30 მილიონი ევრო — სწორედ ამ მოცულობის პირდაპირი დახმარება შეუჩერა ევროკავშირმა საქართველოს, რაც პირდაპირ კავშირშია ქვეყანაში სამოქალაქო საზოგადოებისა და მედიის მიმართ შეცვლილ პოლიტიკასთან. 2 მაისს ფილარმონიიდან პარლამენტისკენ გამართული მედიის მხარდამჭერი მარში მხოლოდ სიმბოლური ჟესტი არ ყოფილა; ის ამ ფინანსურ და პოლიტიკურ არჩევანს ასახავდა. საზოგადოება, რომელიც ქუჩაში გამოდის, პრაქტიკულად დამოუკიდებელი საინფორმაციო ბაზრის შენარჩუნებას ითხოვს — სივრცის, სადაც მედია დივერსიფიცირებული უცხოური დაფინანსებით ოპერირებს და არა ცენტრალიზებული, გაუმჭვირვალე კაპიტალით.
მსვლელობის მონაწილეების მოთხოვნა დაკავებული ჟურნალისტის გათავისუფლების შესახებ პირდაპირ კავშირშია ქვეყნის საინვესტიციო გარემოსა და რისკებთან. ფინანსური თვალსაზრისით, 30 მილიონი ევროს დაკარგვა დაახლოებით 90 მილიონ ლარს უდრის. საქართველოს დასაქმებულ მოსახლეობაზე ამ ციფრების გადანაწილება აჩვენებს, რომ თითოეულ გადასახადის გადამხდელზე დაახლოებით 60 ლარის პირდაპირი ფინანსური ზარალი მოდის. ეს თანხა ერთი საშუალო ოჯახის ინტერნეტისა და ტელეკომუნიკაციის ერთი თვის ხარჯს უტოლდება. როდესაც სახელმწიფო მედიის კონტროლის სანაცვლოდ ასეთ საგრანტო დახმარებაზე ამბობს უარს, ის ფინანსურ ტვირთს პირდაპირ საკუთარ მოქალაქეებს აკისრებს.
დამოუკიდებელი მედიის გარეშე საზოგადოება კარგავს წვდომას ალტერნატიულ ეკონომიკურ მონაცემებზე და მხოლოდ ცალმხრივი ფინანსური პროპაგანდის ამარა რჩება. მაგალითად, მთავრობის მტკიცება, თითქოს საფრანგეთში პირველადი მოხმარების პროდუქტები 50%-ით უფრო ძვირია, ვიდრე საქართველოში, მხოლოდ ღია და დამოუკიდებელი მედიაბაზრის პირობებში ექვემდებარება კრიტიკულ გადამოწმებას. ევროკავშირის საგარეო ქმედებათა სამსახურის მონაცემებიც ადასტურებს, რომ ინფორმაციული გამჭვირვალობა ეკონომიკური სტაბილურობის აუცილებელი პირობაა.
იგივე პრინციპი მოქმედებს ჟურნალისტურ გამოძიებებზეც, რომლებიც ოფშორული ზონების გავლით მოქმედი ფარული კომპანიების საქმიანობას სწავლობენ. როდესაც მედია იკვლევს ხილის ბაღების უკან მდგარ ოფშორულ სქემებსა და მსხვილ კაპიტალს, ის ფაქტობრივად დამოუკიდებელი აუდიტორის როლს ასრულებს. ბაზარზე, სადაც მსხვილი კომპანიები ფასების დასარეგულირებლად პროდუქციის ხელოვნურ კალათებს ქმნიან, გამჭვირვალობას გადამწყვეტი ეკონომიკური მნიშვნელობა ენიჭება.
სოლიდარობის მარში არ არის მხოლოდ რიგითი სამოქალაქო აქტივობა. ეს არის გაცნობიერებული არჩევანი, რომ ქვეყანამ უარი თქვას გარე წნეხზე, შეინარჩუნოს დამოუკიდებელი კონტროლის მექანიზმები და არ დაუშვას საინფორმაციო ბაზრის ფინანსური მონოპოლიზაცია. თავისუფალი მედიის ალტერნატივა არის ჩაკეტილი სისტემა, სადაც ყველა ეკონომიკური მონაცემი მხოლოდ ერთი ცენტრის მიერ კონტროლდება.
