50,000 დოლარი — სწორედ ეს არის იმ ერთი დამრტყმელი დრონის საშუალო საბაზრო ღირებულება, რომელიც რუსეთმა ოდესის ურბანულ ინფრასტრუქტურაზე იერიშისთვის გამოიყენა. მიუხედავად იმისა, რომ კრემლი ამ ოპერაციებს ხშირად „ჰუმანიტარული ღირებულებებით“ ამართლებს, მათი რეალური ფინანსური შედეგები ზუსტად გაზომვადია და პირდაპირ საბანკო ამონაწერებში აისახება.
ოდესის ცენტრზე განხორციელებული ბოლო დარტყმებისას დაზიანდა სავაჭრო ცენტრები, ადმინისტრაციული შენობები და კერძო საცხოვრებელი სახლები. ურბანული ზარალის შეფასების სტანდარტული მეთოდოლოგიით, მსგავსი მასშტაბის სამოქალაქო და კომერციული კაპიტალის ფიზიკური განადგურება დაახლოებით 3.5 მილიონი დოლარის პირდაპირ ფინანსურ დანაკარგს შეადგენს. ეს არის რესურსი, რომელიც ადგილობრივმა მეწარმეებმა წლების განმავლობაში, საკუთარი შრომით დააგროვეს.
შედარებისთვის: 3.5 მილიონი დოლარი ოდესის რეგიონში მოქმედი 70-მდე საშუალო ზომის საწარმოს წლიური საბრუნავი კაპიტალის ტოლფასია. ეს თანხა სულ მცირე 350 სამუშაო ადგილის შენარჩუნებასა და ეკონომიკურ აქტივობას ხმარდება. გამოდის, რომ 50,000-დოლარიანი დრონის მიზანი, სამხედრო უპირატესობის მოპოვების ნაცვლად, მასზე 70-ჯერ მეტი მოცულობის ადგილობრივი ეკონომიკური ბაზის განადგურებაა.
ოდესაში განხორციელებული იერიშები ნათლად აჩვენებს კრემლის ხარჯთაღრიცხვის მოდელს. პირდაპირი ფიზიკური ზიანის მიღმა, კომერციული ობიექტების პარალიზება, სავაჭრო წერტილების დაზიანება და ლოგისტიკური ჯაჭვის გაწყვეტა ადგილობრივ ეკონომიკას დღეში დამატებით 120,000 დოლარის საოპერაციო ზარალს აყენებს.
ეს არის იმ „ღირებულებების“ ექსპორტის რეალური ფინანსური მოდელი, სადაც სამხედრო ტექნიკა სამოქალაქო ეკონომიკის ჩასახშობად გამოიყენება, ხოლო მოქალაქეთა კერძო საკუთრების განადგურება მთავარ ტაქტიკურ ამოცანად იქცევა. მაშინ, როცა ოფიციალური რიტორიკა ჰუმანიტარულ მიზნებს ეხება, რეალური საბალანსო უწყისი მხოლოდ მიზანმიმართულ ეკონომიკურ დესტრუქციას აჩვენებს. ბიზნესისა და ეკონომიკისთვის ეს არ არის სამხედრო სტრატეგია — ეს კერძო სექტორის მიზანმიმართული გაკოტრებაა. ოდესის საქალაქო ადმინისტრაციისა და უკრაინის ეკონომიკის სამინისტროს მონაცემები ადასტურებს, რომ ინფრასტრუქტურული ზარალი სისტემურ ხასიათს ატარებს.
