150 მილიონი დოლარი — ეს არის იმ 600-ზე მეტი დრონისა და რაკეტის მინიმალური სავარაუდო ღირებულება, რომელიც რუსეთის შეიარაღებულმა ძალებმა დნეპროპეტროვსკისა და ოდესის ოლქებზე 10-საათიანი შეტევისას დახარჯეს.
კასპიის ზღვის რეგიონიდან გაშვებულმა სტრატეგიულმა ფრთოსანმა რაკეტებმა და დრონებმა მიზნად არა ფრონტის ხაზზე განლაგებული სამხედრო ბაზები, არამედ საცხოვრებელი სახლები და ოდესის პორტის ინფრასტრუქტურა ამოიღეს. მიუხედავად მოსკოვის სისტემატური მტკიცებისა, თითქოს მაღალი სიზუსტის იარაღით მხოლოდ სამხედრო ობიექტებს ანადგურებენ, ამ მასშტაბური ტალღის ფინანსური და სამხედრო შედეგი დნეპროპეტროვსკში 3 დაღუპული და 21 დაშავებული მშვიდობიანი მოქალაქეა.
მარტივი არითმეტიკით, ამ კონკრეტულ ოპერაციაში თითოეული მსხვერპლი რუსეთის ბიუჯეტს 6,25 მილიონი დოლარი დაუჯდა. შედარებისთვის, 150 მილიონი დოლარი რუსეთის საშუალო რეგიონული ცენტრის — მაგალითად, 350 000-იანი ქალაქის — ჯანდაცვისა და განათლების სრული წლის ბიუჯეტს უდრის. კრემლი საკუთარი მოქალაქეების საბაზისო სერვისების დაფინანსების ტოლფას თანხას უკრაინული საცხოვრებელი კორპუსების ნგრევაში იხდის.
სამხედრო თვალსაზრისით, ამ მასშტაბის ოპერაციის ეფექტურობა ყოველგვარ ეკონომიკურ ლოგიკას სცილდება. 600 ერთეული საჰაერო იარაღის წარმოება, რომლის დიდი ნაწილი ძვირადღირებულ ელექტრონიკას საჭიროებს, დიდ დროსა და ფინანსურ რესურსს მოითხოვს. ერთი სტანდარტული ფრთოსანი რაკეტის ბიუჯეტი 1-დან 3 მილიონ დოლარამდე მერყეობს, ხოლო მისი გაშვება კასპიის ზღვის თავზე მყოფი სტრატეგიული ბომბდამშენებიდან დამატებით საოპერაციო ხარჯებთანაა დაკავშირებული — საავიაციო საწვავისა და ლოგისტიკის უზრუნველყოფა ერთ ღამეში ათეულობით ათას დოლარს აღწევს.
მეორე მხრივ, ოდესის პორტზე მიტანილი იერიშები პირდაპირ ემსახურება ეკონომიკური ზიანის მიყენებას და უკრაინის საექსპორტო ინფრასტრუქტურის დაზიანებით ქვეყნის ფინანსური ნაკადების შეზღუდვას. თუმცა, როდესაც სახელმწიფო აცხადებს, რომ ფლობს მოწინავე ტექნოლოგიებს და ამავდროულად ასეულობით მილიონ დოლარს ხარჯავს სამოქალაქო პირების დასაშავებლად და სანავიგაციო ნაგებობების დასაზიანებლად, ეს რესურსების სრულიად არარაციონალურ ფლანგვაზე მიუთითებს. სამხედრო ამოცანების ნაცვლად, რესურსი მშვიდობიანი სექტორისკენ არის მიმართული, რასაც ფრონტის ხაზზე არანაირი სტრატეგიული უპირატესობა არ მოაქვს.
