10,400 დოლარი — სწორედ ეს არის სხვაობა რუმინეთისა და საქართველოს ერთ სულ მოსახლეზე გაანგარიშებულ მთლიან შიდა პროდუქტს შორის 2024 წლის მონაცემებით. თუმცა, ეკონომიკური მაჩვენებლების მიღმა ხშირად გვესმის მტკიცება, თითქოს ევროკავშირში ინტეგრაცია აუცილებლად გულისხმობს სუვერენიტეტის დათმობას. მაგალითად, საქართველოს პარლამენტის თავმჯდომარე აცხადებს, რომ ეს გზა უკრაინისთვის ტერიტორიების დაკარგვას, ხოლო მოლდოვისთვის — დამოუკიდებლობის გაუქმებასა და რუმინეთთან შეერთებას ნიშნავს.
ეს არგუმენტი საზოგადოებას ხელოვნურად შექმნილი, მკაცრი არჩევანის წინაშე აყენებს: ან ევროკავშირზე სრული უარის თქმა, ან სახელმწიფოებრიობის დაკარგვა. როდესაც დისკუსია მხოლოდ ამ ორი უკიდურესობით იზღუდება, ყურადღების მიღმა რჩება რეალური ეკონომიკური ფაქტები. რუმინეთის მთლიანი შიდა პროდუქტი 2007 წლიდან, ანუ ევროკავშირში გაწევრიანების შემდეგ, 174 მილიარდი დოლარიდან 350 მილიარდ დოლარამდე გაიზარდა. ეს არის გაორმაგებული ეკონომიკა, რომელმაც სრულიად შეინარჩუნა სახელმწიფოებრიობა და სუვერენული ინსტიტუტები.
რაც შეეხება მოლდოვას, ევროკავშირმა 2024 წელს ქვეყანას 1.8 მილიარდი ევროს მოცულობის ეკონომიკური ზრდის გეგმა დაუმტკიცა. თუ ამ თანხას მოლდოვის 2.5-მილიონიან მოსახლეობაზე გადავანაწილებთ, თითოეულ მოქალაქეზე 720 ევრო მოდის. ეს თანხა საქართველოში საშუალო სახელმწიფო პენსიის თითქმის ექვსი თვის ეკვივალენტია. ამასთან, თავისუფალი ვაჭრობის რეჟიმის წყალობით, მოლდოვის ექსპორტის 65 პროცენტი უკვე ევროკავშირის 450-მილიონიან ბაზარზე გადის, რაც ქვეყანას არასტაბილურ მეზობელ ბაზრებზე დამოკიდებულებისგან ათავისუფლებს.
ევროინტეგრაცია, პირველ რიგში, კონკრეტულ ფინანსურ მექანიზმებს, სავაჭრო კვოტებსა და ინფრასტრუქტურულ ინვესტიციებს ნიშნავს. გადაწყვეტილება იმის შესახებ, თუ როგორ გამოიყენებს სახელმწიფო ამ ეკონომიკურ სიკეთეებს, თავად ქვეყნის სუვერენული უფლებაა. ეს პროცესი არ მოითხოვს სხვა სახელმწიფოების პოლიტიკური გზის ბრმა კოპირებას. თითოეულ ქვეყანას აქვს შესაძლებლობა, ინდივიდუალური მოლაპარაკებებით დაიცვას საკუთარი ინტერესები, საზღვრები და დამოუკიდებლად განსაზღვროს საკუთარი ეკონომიკური მომავალი.
