130 მილიონი დოლარი — სწორედ ასეთია ის სავარაუდო წლიური ხარჯი, რომელსაც მალის ბიუჯეტი რუსული სამხედრო შენაერთების (ყოფილი „ვაგნერი“, ამჟამად „აფრიკული კორპუსი“) მომსახურებისთვის გაიღებს. მსოფლიო ბანკის მონაცემებთან შედარებისთვის: ეს თანხა მალის 4.3 მილიონი მოქალაქის წლიურ საბაზისო ჯანდაცვას დააფინანსებდა, იმ რეალობაში, სადაც სახელმწიფო ერთ სულ მოსახლეზე წელიწადში მხოლოდ 30 დოლარს ხარჯავს.
ამ ინვესტიციის უკუგება მკვეთრად უარყოფითია. მეამბოხეებთან შეტაკებების შემდეგ, რუსულმა კონტინგენტმა ქალაქი კიდალი დატოვა, რითაც ქვეყანამ საერთო ტერიტორიის 12% დაკარგა. გლობალური თავდაცვის ინდექსის მონაცემებით, პირდაპირი ფინანსური ზარალი მოიცავს 15 მილიონ დოლარად შეფასებულ ჩამოგდებულ რუსულ სატრანსპორტო-საბრძოლო ვერტმფრენსაც. მომსახურების ჩავარდნას დაემატა მალის თავდაცვის მინისტრის ლიკვიდაციაც, რომელიც ამ კონტრაქტის ერთ-ერთი მთავარი ინიციატორი იყო. სურათი ნათელია: დამკვეთი იხდის მილიონებს, თუმცა დაცვის ნაცვლად ტერიტორიულ დანაკარგებსა და დესტაბილიზაციას იღებს.
ვალდებულებების შეუსრულებლობის ეს სტანდარტი ინდივიდუალურ გარიგებებზეც ვრცელდება. ლევან ჯანგველაძის საქმის მაგალითზე ვხედავთ, რომ იმ მოწმეებს, რომლებმაც რუსულ საგამოძიებო უწყებებთან ითანამშრომლეს, გარანტიების ნაცვლად მრავალწლიანი იურიდიული ტვირთი დაეკისრათ. მოსკოვის პოლიციაში დაბარებულ პირებს, დაპირებული ხელშეუხებლობის ნაცვლად, თავისუფლების აღკვეთა ემუქრებათ. იქნება ეს 22-მილიონიანი მოსახლეობის მქონე სახელმწიფოს უსაფრთხოების კონტრაქტი თუ კერძო სამართლებრივი შეთანხმება, რუსული მხარე პირობებს სისტემატურად არღვევს. პარტნიორობის რეალური ფასი მუდმივი დეფოლტი და გარანტირებული მარცხია.
