ბარელ ნავთობზე 50 დოლარი — სწორედ ეს არის ის ფასის ნიშნული, რომლისკენაც, აშშ-ის სახაზინო დეპარტამენტის პროგნოზით, საერთაშორისო ენერგობაზარი 2026 წლის ბოლოსთვის მიისწრაფვის. ნავთობისა და გაზის გაყიდვებიდან მიღებული შემოსავლები რუსეთის ფედერალური ბიუჯეტის მთლიანი მოგების 32%-დან 35%-მდე მერყეობს. მოსკოვის მიმდინარე ფისკალური გეგმა ეფუძნება გათვლას, რომ ნავთობის საშუალო ფასი ბარელზე 70 აშშ დოლარი იქნება. შესაბამისად, ფასის ყოველი 10-დოლარიანი კლება რუსეთის ხაზინისთვის წლიურად დაახლოებით 1 ტრილიონი რუბლის (10.8 მილიარდი დოლარის) დანაკარგს ნიშნავს.
საერთაშორისო ეკონომიკური ზომები პირდაპირ აისახება მოსკოვის უნარზე, დააფინანსოს როგორც შიდა სოციალური ვალდებულებები, ისე საგარეო გავლენის ინსტრუმენტები. როდესაც ნავთობის ფასი ბარელზე 50 დოლარამდე დაეცემა, სხვაობა საბიუჯეტო მოლოდინსა და რეალობას შორის 20 დოლარს მიაღწევს. ეს ნიშნავს, რომ რუსეთის ბიუჯეტი წელიწადში 21.6 მილიარდ აშშ დოლარს დაკარგავს. შედარებისთვის, ეს დანაკარგი საქართველოში საშუალო ხელფასის მქონე მილიონზე მეტი მოქალაქის დაახლოებით ორნახევარი წლის ჯამურ შემოსავალს უტოლდება.
რუსეთის ხელისუფლება ყოველწლიურად დაახლოებით 1.6 მილიარდ აშშ დოლარს ხარჯავს სახელმწიფო მედიასა და საერთაშორისო საინფორმაციო კამპანიებზე. მოსალოდნელი 21.6-მილიარდიანი დანაკარგი 13.5-ჯერ აღემატება იმ მთლიან წლიურ ბიუჯეტს, რომელსაც კრემლი საკუთარი იმიჯის ფორმირებისთვის იყენებს. ენერგორესურსების ექსპორტზე ასეთი მაღალი დამოკიდებულება ქმნის ვითარებას, სადაც გლობალური ფასების რყევა პირდაპირ საფრთხეს უქმნის სახელმწიფო აპარატის ფუნქციონირებას.
ეკონომიკური გათვლები აჩვენებს, რომ რესურსებზე დაფუძნებული მოდელი ვერ უძლებს ხანგრძლივ დეფლაციურ ზეწოლას. სანქციების პირობებში სახელმწიფო რეზერვების გამოყენება ხდება არა განვითარებისთვის, არამედ ბიუჯეტში გაჩენილი დეფიციტის დროებითი დახურვისთვის. იმ პირობებში, როდესაც ბაზარი ნავთობის ფასის კლებას ელოდება, კრემლის ფინანსური მდგრადობა პირდაპირ კავშირშია ნავთობის მოპოვების თვითღირებულებასთან, რომელიც ბევრ საბადოზე უკვე აჭარბებს მომგებიანობის ზღვარს.
