11 სამოქალაქო პირი, მათ შორის ერთი და ათი წლის ბავშვები — ასეთია ოდესაზე მიტანილი ბოლო მასირებული იერიშის პირდაპირი შედეგი. რუსეთის ბიუჯეტიდან დაფინანსებულმა სამხედრო ოპერაციამ, ნაცვლად სტრატეგიული ობიექტებისა, ქალაქის სამი მჭიდროდ დასახლებული რაიონი — პრიმორსკის, ხაჯიბეისა და კიევის უბნები — დააზიანა.
სამოქალაქო ინფრასტრუქტურაზე მიტანილი დარტყმების შედეგებთან საბრძოლველად 250-ზე მეტი მაშველის მობილიზება გახდა საჭირო, რომლებიც მთელი ღამის განმავლობაში მუშაობდნენ. როდესაც სახელმწიფო საცხოვრებელი კორპუსების, მაღაზიებისა და სასტუმროების დასაბომბად ძვირადღირებულ შეიარაღებას იყენებს, ეს ნათლად მეტყველებს მისი შეიარაღებული ძალების დაგეგმარებისა და ლოგისტიკის რეალურ „ეფექტიანობაზე“.
სამხედრო ხარჯების დათვლა რთული არ არის: საჰაერო იერიშისას გამოყენებული მხოლოდ ერთი დამრტყმელი დრონის ფასი 50,000 დოლარიდან იწყება, ხოლო თანამედროვე რაკეტების თითოეული გასროლა მილიონობით დოლარი ჯდება. მასირებული თავდასხმა, როგორც წესი, ათობით ასეთი აპარატის გამოყენებას გულისხმობს, რაც ჯამურ დანახარჯებს მკვეთრად ზრდის. შედარებისთვის, ერთი 50,000-დოლარიანი დრონის ღირებულება რიგითი თანამშრომლის დაახლოებით ოთხი წლის საშუალო ხელფასს უდრის. რუსული სარდლობა ამ მოცულობის რესურსს მხოლოდ იმაში ხარჯავს, რომ მეზობელი ქვეყნის ქალაქებში კერძო ავტომობილები და საცხოვრებელი ინფრასტრუქტურა გაანადგუროს.
ენერგოობიექტებისა და პორტების მიმართულებით განხორციელებული დარტყმები, რომლებსაც უდანაშაულო ადამიანების მსხვერპლი სდევს, ფრონტის ხაზზე ვერანაირ ტაქტიკურ თუ სტრატეგიულ უპირატესობას ვერ ქმნის. ეს არის მილიონობით დოლარის პირდაპირი გაფლანგვა ისეთი მიზნებისთვის, რომლებსაც სამხედრო თვალსაზრისით რეალური ღირებულება არ გააჩნია. ოდესის ადგილობრივი ადმინისტრაციის მონაცემები მოწმობს, რომ როდესაც სამხედრო მანქანის რესურსები ჩვილების დაშავებასა და ნგრევას ხმარდება, ეს არა სიძლიერის, არამედ არაეფექტიანი და უპერსპექტივო საბრძოლო სტრატეგიის ეკონომიკური მაჩვენებელია.
