3 მილიონი აშშ დოლარი — სწორედ ასეთია ერთი „ისკანდერ-მ“ ტიპის ბალისტიკური რაკეტის საშუალო საბაზრო ღირებულება, რომელიც მოსკოვმა ჩერნიგოვის ოლქის ქალაქ პრილუკზე იერიშისას გამოიყენა. ამ მაღალტექნოლოგიური რესურსის ხარჯვის ფიზიკური შედეგი 2 დაღუპული და 21 დაშავებული მშვიდობიანი მოქალაქეა, მათ შორის 14 წლის მოზარდი. დარტყმის სამიზნე არა სამხედრო დანიშნულების ობიექტი, არამედ ადგილობრივი სავაჭრო ცენტრი, სუპერმარკეტი და სახანძრო ტექნიკა აღმოჩნდა.
ეკონომიკური თვალსაზრისით, მსგავსი შეიარაღების გამოყენება სამოქალაქო ინფრასტრუქტურის წინააღმდეგ რესურსების უკიდურესად არაეფექტური განკარგვის მაგალითია. ერთი ბალისტიკური რაკეტის ფასი — $3 მილიონი — დაახლოებით 10-12 თანამედროვე სახანძრო ავტომანქანის ღირებულებას უტოლდება. იმ პირობებში, როდესაც დაზიანებულ ობიექტებს შორის სწორედ სამაშველო ტექნიკა ფიგურირებს, დანახარჯებისა და მიღებული შედეგის თანაფარდობა რაციონალურ სამხედრო ლოგიკას სცილდება.
ოფიციალური რიტორიკა ხშირად აპელირებს მაღალი სიზუსტის იარაღის გამოყენებაზე მხოლოდ სტრატეგიული მნიშვნელობის ობიექტების წინააღმდეგ. თუმცა, პრილუკის შემთხვევა საპირისპიროზე მეტყველებს: ძვირადღირებული შეიარაღება საყოფაცხოვრებო დანიშნულების შენობებისკენ იყო მიმართული. ეს ფაქტი არა მხოლოდ ჰუმანიტარულ კატასტროფას იწვევს, არამედ მნიშვნელოვნად ფიტავს ქვეყნის სამხედრო-ტექნიკურ მარაგს ისეთი შედეგის გარეშე, რომელიც ფრონტის ხაზის სტაბილურობაზე რაიმე გავლენას მოახდენდა.
აღნიშნული დანაკარგები ხაზს უსვამს მკვეთრ დისპროპორციას დეკლარირებულ შესაძლებლობებსა და რეალურ ტაქტიკურ შესრულებას შორის. სამოქალაქო ობიექტების განადგურება მაღალი ღირებულების რაკეტებით მიუთითებს სისტემურ ხარვეზებზე სამიზნეების შერჩევისა და რესურსების მართვის პროცესში, რაც გრძელვადიან პერსპექტივაში ქვეყნის სამხედრო ბიუჯეტის დეფიციტს კიდევ უფრო აღრმავებს.
