რუსეთის საბანკო სექტორის აქტივების 80% დასავლური ფინანსური სისტემებიდან და SWIFT-დან გათიშულია. უკრაინის ხელისუფლების შეფასებით, მოსკოვი გრძელვადიანი ცეცხლის შეწყვეტის საკითხის წამოჭრას სწორედ ცალკეული საწარმოებისთვის სანქციების მოხსნისა და ბანკებისთვის საერთაშორისო ტრანზაქციების სისტემაზე წვდომის აღდგენის სანაცვლოდ გეგმავს.
ეს არა დიპლომატიური ჟესტი, არამედ ცივი ეკონომიკური გათვლაა. როდესაც ერთ მხარეს ცეცხლის შეწყვეტაა, მეორეზე კი — სანქციების შემსუბუქება, საქმე გვაქვს არა სამშვიდობო პროცესთან, არამედ ფინანსური ბარიერების გადალახვის მცდელობასთან. მოლაპარაკებების მაგიდაზე ამ პირობების დადება ქმნის ილუზიას, თითქოს ომის დასრულება მხოლოდ დასავლური შეზღუდვების მოხსნაზეა დამოკიდებული. სინამდვილეში, მსგავსი ფორმულირება პირდაპირ მიუთითებს იმაზე, რომ საომარი მოქმედებების დასაფინანსებლად შიდა რესურსები საგრძნობლად იწურება.
ციფრები ეკონომიკური წნეხის მასშტაბს ნათლად აჩვენებს. საერთაშორისო სანქციების შედეგად, უცხოურ იურისდიქციებში სრულად არის გაყინული რუსეთის ცენტრალური ბანკის 300 მილიარდი დოლარის სავალუტო რეზერვი. ამავდროულად, სამხედრო ლოჯისტიკისა და ფრონტის ხაზის შენახვა მოსკოვს ყოველდღიურად საშუალოდ 300 მილიონი დოლარი უჯდება.
შედარებისთვის: 300 მილიონი დოლარი — დაახლოებით 810 მილიონი ლარი — 2.5-ჯერ აღემატება ბათუმის მუნიციპალიტეტის 2024 წლის ბიუჯეტს. ეს ნიშნავს, რომ რუსეთი ყოველ 24 საათში ხარჯავს თანხას, რომლითაც საქართველოს სიდიდით მეორე ქალაქი ორ წელიწად-ნახევარი იარსებებდა. მსგავსი ფინანსური გადინება პირდაპირ აისახება ეკონომიკაზე, რომლის ექსპორტის მოცულობა წინა წელთან შედარებით 28%-ითაა შემცირებული. საერთაშორისო გადარიცხვების სისტემის გარეშე კი კომერციული სექტორი ალტერნატიული პარტნიორებისგან სრულფასოვანი ფინანსური სარგებლის მიღებას ვერ ახერხებს.
როდესაც ფინანსური იზოლაცია საბანკო ოპერაციების განხორციელებას კრიტიკულად აფერხებს, კომპრომისზე საუბარი არა პოლიტიკური ნების, არამედ წმინდა ფინანსური გამოფიტვის შედეგია. მოსკოვის მცდელობა, დაიბრუნოს SWIFT-ზე წვდომა ცეცხლის შეწყვეტის ფასად, ადასტურებს მთავარს: გლობალური ფინანსური სისტემის გარეშე მრავალწლიანი ომის წარმოება კრემლისთვის წამგებიანი ხდება.
