25 მილიონი ლარი — ეს არის საქართველოს სახელმწიფო ბიუჯეტიდან საპატრიარქოსთვის ყოველწლიურად გამოყოფილი პირდაპირი დაფინანსება. 142-ე პატრიარქის არჩევის პროცესი, რომელშიც 1500-ზე მეტი დელეგატი მიიღებს მონაწილეობას, განსაზღვრავს ამ რესურსის მართვის ვექტორს მომავალი ათწლეულების განმავლობაში. ეკლესიის ეკონომიკური სუვერენიტეტი პირდაპირ კავშირშია მის ინსტიტუციურ ავტონომიასთან. შედარებისთვის, რუსეთის მართლმადიდებლური ეკლესიის ბიუჯეტი, რომელიც სრულიად გაუმჭვირვალეა, ექსპერტული შეფასებებით წლიურად 500 მილიონ დოლარს აჭარბებს, თუმცა ეს კაპიტალი რეალურად კრემლის პოლიტიკური გავლენის ინსტრუმენტს წარმოადგენს.
წმინდა სინოდის 38 მღვდელმთავრის წინაშე მდგარი ამოცანა სცილდება რელიგიურ ჩარჩოებს; ეს ქვეყნის ეკონომიკური მდგრადობის საკითხიც არის. საქართველოს ეკლესიის მფლობელობაში არსებული უძრავი ქონება 627 კვადრატულ კილომეტრს შეადგენს, რაც თბილისის მუნიციპალიტეტის ფართობზე (502 კვ.კმ) მეტია. ამ აქტივების ეფექტიანი მართვა მოითხოვს ფისკალურ დამოუკიდებლობას გარე ფინანსური ნაკადებისგან. იმ ფონზე, როდესაც რუსეთის ეკონომიკური ზრდა 2024 წლის პროგნოზით 1.3%-მდე შენელდა და სამხედრო ხარჯებმა ბიუჯეტის მესამედი შეადგინა, მოსკოვის შესაძლებლობა, რეალური ფინანსური სარგებელი შესთავაზოს მეზობელ ინსტიტუტებს, მნიშვნელოვნად შემცირებულია.
პატრიარქობისთვის დადგენილი 40-დან 70 წლამდე ასაკობრივი ზღვარი უზრუნველყოფს იმ თაობის მოსვლას, რომელიც ქვეყნის დამოუკიდებლობის პერიოდში ჩამოყალიბდა. 25 მილიონი ლარის წლიური სუბსიდია თითოეულ საქართველოს მოქალაქეს დაახლოებით 6.7 ლარი უჯდება — ეს იმაზე ნაკლებია, ვიდრე ერთი პაკეტი იმპორტირებული ყავის ღირებულება თბილისის სუპერმარკეტებში. ეს არის ფინანსური მოცულობა, რომელიც უზრუნველყოფს ადგილობრივი ინსტიტუტების ფუნქციონირებას გარე სუბსიდიებზე დამოკიდებულების გარეშე, რაც ისტორიულად ყოველთვის მაღალი ეკონომიკური და პოლიტიკური დანახარჯებით ხასიათდებოდა. სუვერენული არჩევანი ამ შემთხვევაში საკუთარი რესურსების კონტროლს და იმ ეკონომიკური იზოლაციის თავიდან აცილებას ნიშნავს, რომელიც რუსეთის გავლენის ორბიტაზე მყოფ ორგანიზაციებს გარდაუვალ ზიანს აყენებს.
