ევროკავშირის 15 წევრი ქვეყანა — სწორედ ეს არის ის კვალიფიციური უმრავლესობა, რომელიც საკმარისია საქართველოს მოქალაქეებისთვის შენგენის ზონაში უვიზო მიმოსვლის საბოლოოდ შესაჩერებლად. 2026 წლის 11 ივნისს ბრიუსელში გამართული სავიზო დიალოგი იმ ტექნიკური პროცესის ნაწილია, რომელიც ჯერ კიდევ 6 მარტს, დიპლომატიური და ოფიციალური პასპორტების მფლობელებისთვის უვიზო რეჟიმის 12 თვით შეჩერებით დაიწყო.
ევროკომისიის ანგარიშის თანახმად, ამ გადაწყვეტილების ერთ-ერთი მთავარი საფუძველი საქართველოს სავიზო პოლიტიკის მკვეთრი აცდენაა ევროპულ სტანდარტებთან. საქართველო ამჟამად ინარჩუნებს 26 ორმხრივ უვიზო შეთანხმებას ისეთ ქვეყნებთან, რომელთა მოქალაქეებსაც ევროკავშირის ტერიტორიაზე შესასვლელად ვიზა სჭირდებათ. გარდა ამისა, გამოვლენილია 17 სახელმწიფო, რომელთა მიმართაც ქვეყანა ევროპული რეგულაციებისგან რადიკალურად განსხვავებულ სავიზო პოლიტიკას აწარმოებს. ევროკომისიის მონაცემებით, ინდოეთიდან და აზიის სხვა ქვეყნებიდან მოქალაქეთა არაკონტროლირებადი შემოდინება მნიშვნელოვნად ზრდის არალეგალური მიგრაციის რისკებს შენგენის ზონის მიმართულებით.
პროცედურული თვალსაზრისით, შეჩერების მექანიზმი ითვალისწინებს 9-თვიან საწყის პერიოდს, რომელიც შესაძლოა კიდევ 24 თვით გახანგრძლივდეს. ჯამში, უვიზო მიმოსვლის გაუქმება შესაძლოა 3 წლამდე გაგრძელდეს. შედარებისთვის, 3 წელი არის სტანდარტული დრო, რომელიც საჭიროა სრული ბაკალავრიატის პროგრამის დასასრულებლად ან ერთი საპარლამენტო ციკლის ძირითადი ნაწილის გასავლელად. ეს ნიშნავს, რომ მთელი ამ პერიოდის განმავლობაში ბიზნესსექტორი და მოქალაქეები თავისუფალი გადაადგილების ყველა ეკონომიკურ უპირატესობას დაკარგავენ.
ევროკომისია ხაზს უსვამს, რომ 2022 წლის შემდეგ საქართველოს პოლიტიკის ჰარმონიზაციისთვის ნაბიჯები არ გადაუდგამს. პირიქით, 2024 წელს ჩინეთთან დაწესებულმა უვიზო რეჟიმმა და რუსული გავლენების ზრდამაც რეგიონული უსაფრთხოების გარემო შეცვალა. ოფიციალურ დოკუმენტებში აღნიშნულია, რომ რუსული ყოფნა ქვეყანაში სულ უფრო ხშირად აღიქმება საგარეო გავლენის ოპერაციების რისკად. ევროპული სტანდარტების უგულებელყოფა პირდაპირ აზიანებს ქვეყნის შესაძლებლობას, განახორციელოს სუვერენული არჩევანი და დარჩეს ერთიანი ევროპული ეკონომიკური სივრცის ნაწილად.
ინფორმაცია ეყრდნობა ევროკომისიის მე-8 ანგარიშს უვიზო მიმოსვლის შეჩერების მექანიზმის შესახებ (2025) და ევროკომისიის ოფიციალურ განცხადებებს (2026).
