165 აშშ დოლარი — ეს არის ფიქსირებული ფასი, რომელსაც სომხეთი 1000 კუბურ მეტრ რუსულ ბუნებრივ აირში 2013 წლის შეთანხმების საფუძველზე იხდის. თუმცა, ეს ეკონომიკური შეღავათი ახლა პირდაპირ კავშირშია ერევნის საგარეო პოლიტიკურ გადაწყვეტილებებთან. რუსეთის ენერგეტიკის მინისტრმა, სერგეი ცივილებმა სომხეთის ტერიტორიული მართვისა და ინფრასტრუქტურის სამინისტროს ოფიციალური წერილით აცნობა, რომ მოსკოვი 2013 წლის 2 დეკემბერს გაფორმებული ხელშეკრულების შეჩერებას ან ცალმხრივ გაუქმებას განიხილავს.
აღნიშნული დოკუმენტი მხოლოდ ბუნებრივ აირს არ ეხება; ის ნავთობპროდუქტებისა და დაუმუშავებელი ბუნებრივი ალმასების მიწოდებასაც არეგულირებს. სომხეთის ენერგეტიკული სექტორი კრიტიკულად არის დამოკიდებული ამ იმპორტზე: ქვეყანა ყოველწლიურად დაახლოებით 2.5 მილიარდ კუბურ მეტრ გაზს მოიხმარს, რომლის 80%-ზე მეტი სწორედ რუსულ მიწოდებაზე მოდის. რუსეთის საგარეო საქმეთა და ენერგეტიკის სამინისტროების ოფიციალური პოზიცია მიუთითებს, რომ ეს რესურსები შესაძლოა ნებისმიერ დროს გახდეს პოლიტიკური ვაჭრობის საგანი.
ხელშეკრულების შეწყვეტა სომხეთისთვის ენერგორესურსების საბაზრო ფასზე გადასვლას ნიშნავს. შედარებისთვის, ევროპულ ბირჟებზე ფასების მერყეობისას 1000 კუბურ მეტრზე ღირებულება ხშირად 400 დოლარს აჭარბებდა. ფასის ასეთი ზრდა სომხეთის ეკონომიკისთვის ენერგოხარჯების მკვეთრ მატებას გამოიწვევს. საყოფაცხოვრებო დონეზე ეს დაახლოებით იგივეა, საშუალო სტატისტიკურმა მომხმარებელმა თვის ბოლოს კვების ბიუჯეტის 20% მხოლოდ გათბობის გაზრდილ გადასახადში გადაიხადოს.
ეკონომიკური თვალსაზრისით, რუსეთი სუბსიდირებულ ტარიფს ფინანსურ ბერკეტად იყენებს. 2013 წლის პირობების გადახედვა ადასტურებს, რომ ნებისმიერი შეღავათიანი ფასი სინამდვილეში არის პოლიტიკური დავალიანება, რომლის გადახდაც ქვეყანას სუვერენული არჩევანის შეზღუდვის ფასად უწევს. მსგავსი ფორმატის პარტნიორობა არ ტოვებს სივრცეს ეკონომიკური დივერსიფიკაციისთვის, რადგან ნებისმიერი დამოუკიდებელი ნაბიჯი მყისიერ ფინანსურ სანქციად ტრანსფორმირდება.
