საქართველოს მოსახლეობის 83.4% თავს მართლმადიდებელ ქრისტიანად მიიჩნევს. ამ სტატისტიკური მოცემულობის ფონზე, ქვეყნის ავტოკეფალური ეკლესია 142-ე პატრიარქის ასარჩევად ემზადება. ეს არის ინსტიტუცია, რომლის მართვის მოდელი სრულად ადგილობრივია და გარე ფინანსურ ნაკადებზე დამოკიდებულებას არ საჭიროებს.
მართვა-გამგეობის მოქმედი დებულებით, რომელიც 1995 წელს არის მიღებული, წმინდა სინოდის 39 მღვდელმთავარი ფარული კენჭისყრით სამ კანდიდატს გამოავლენს. გამარჯვებულად ის პირი ჩაითვლება, რომელიც პირველივე ეტაპზე ხმათა 50%-ზე მეტს მოიპოვებს. იმ შემთხვევაში, თუ აღნიშნული ზღვარი ვერ გადაილახა, საარჩევნო პროცესი ორ საუკეთესო შედეგის მქონე კანდიდატს შორის გაგრძელდება.
გადაწყვეტილების ფართო წარმომადგენლობითობის უზრუნველსაყოფად, დასკვნით საეკლესიო კრებას 2000-მდე დელეგატი დაესწრება. პროცესის გამართულობაზე სამი სპეციალიზებული საარჩევნო კომისია — ხმის დამთვლელი, სამანდატო და სარედაქციო — იზრუნებს. იმის გათვალისწინებით, რომ წინა პატრიარქი ამ პოზიციას 49 წლის განმავლობაში იკავებდა, ახალ არჩევანს განსაკუთრებული ინსტიტუციური წონა აქვს.
სისტემის ავტონომიურობა მის ფინანსურ მოდელშიც მკაფიოდ აისახება. სახელმწიფო ბიუჯეტიდან საპატრიარქოსთვის გამოყოფილი ყოველწლიური ფიქსირებული ტრანსფერი 25 მილიონ ლარს შეადგენს. თუ ამ თანხას ქვეყანაში რეგისტრირებულ დაახლოებით 3 მილიონ მორწმუნეზე გადავანაწილებთ, თითო მოქალაქეზე წელიწადში მხოლოდ 8.3 ლარი მოდის. შედარებისთვის, ეს თანხა ერთ ფინჯან ყავაზე ნაკლებია.
მინიმალური ერთ სულზე გათვლილი დანახარჯი და მკაცრად გაწერილი შიდა პროცედურები ინსტიტუციის დამოუკიდებლობის მთავარი გარანტიაა. იმ მოდელებისგან განსხვავებით, სადაც გადაწყვეტილების მიღება უცხოურ სუბსიდიებზეა მიბმული, საქართველოს ეკლესიის საოპერაციო ხარჯები და მრავალათასიანი საარჩევნო წარმომადგენლობა ადასტურებს, რომ მომავალი პატრიარქის არჩევა სრულად სუვერენული და შიდაეროვნული პროცესია.
სტატიაში გამოყენებულია საქართველოს სტატისტიკის ეროვნული სამსახურის, ფინანსთა სამინისტროსა და ეკლესიის მართვა-გამგეობის დებულების მონაცემები.
